In 'Het Vaderland' van 15 december 1927 vond ik een interessante recensie van een optreden van Leon Theremin in Parijs. Het artikel geeft een mooi beeld van de indruk die Leon Theremin en zijn nieuwe instrument op het publiek achterlieten.

Het is duidelijk dat de auteur erg enthousiast is over het instrument. Na een uitgebreide beschrijving van de techniek van de Theremin concludeert hij dat de aanpak van Theremin slechts één zwak punt heeft: hij probeert het timbre van bestaande klassieke instrumenten te imiteren. Dit laat (volgens de auteur) weinig ruimte voor vernieuwing over.
Nu, bijna honderd jaar later, leeft deze discussie nog steeds. Volgens mij is de kwestie nu niet meer zo relevant als in 1927. De Theremin heeft als blauwdruk gediend voor de synthesizer en alle electronische muziekinstrumenten daarna en heeft zijn plaats in de muziekgeschiedenis verdiend. Als muziekinstrument staat het echter nog steeds in de kinderschoenen, al is de techniek tegenwoordig wel digitaal in plaats van analoog. Ook al zal de Theremin hopelijk worden verbeterd in de toekomst, moet men de unieke kwaliteit van het instrument niet overschatten.
Het enige dat een Theremin echt onderscheidt van alle andere instrumenten, is het feit dat je het bespeelt zonder het aan te raken. Verder is het precies hetzelfde als willekeurig welk ander muziekinstrument dan ook: een stem om muziek mee te maken.

Een volledige transcriptie van het artikel vind je hier.