Een maand geleden sprak ik dirigent Jan Gerrit Adema. Hij vroeg mij of ik hem kon helpen aan opnames van Thereminmuziek van Percy Grainger. Hij wilde deze opnames gebruiken tijdens een speciaal Grainger-concert dat hij aan het voorbereiden was.

Zo’n bijzondere gelegenheid kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan: het concert bleek een aaneenschakeling te zijn van bekende en onbekende muziek van Grainger. Een live-uitvoering van diens ‘Free Music No. 1’ zou een opmerkelijke aanvulling hierop zijn. Het feit dat het stuk nog niet eerder in Nederland was uitgevoerd maakte het alleen maar specialer. Gelukkig hoefde ik niet lang te zoeken bij het samenstellen van een ensemble: al snel had ik (mede dankzij Wilco Botermans) Marieke van der Heyden, Marcel Wierckx en Jessica Hummel bereid gevonden om het stuk samen met mij uit te voeren.

De uitvoering van ‘Free Music No. 1’ heb ik als erg bijzonder ervaren, zeker omdat ik normaal gesproken alleen tonale muziek speel. Om met z’n vieren een muzikaal landschap te creëren, dat als het ware verteld werd door de verschillende grafische lijnen die op een scherm werden geprojecteerd, was niet alleen voor ons bijzonder, maar – zeker door de live uitvoering – ook voor het publiek.
Het concert was in één woord indrukwekkend. Voor dit concert kende ik eigenlijk alleen ‘Lincolnshire Posy’, en ‘Londonderry Air’, op basis waarvan ik niet echt onder de indruk was van Graingers muziek. Na het beluisteren van het concert, inclusief mijn eigen actieve aandeel van 3 minuten, heb ik mijn mening herzien. Vooral het relatief onbekende ‘Tribute to Foster’ voor koor en orkest heeft veel indruk op me gemaakt.

Dit laatste werk is in elk opzicht opmerkelijk: van de orkestratie en de vocale solisten in barbershop-stijl tot een koor dat de begeleiding op gestemde glazen verzorgt aan toe. Met deze ingewikkelde en vernuftige manier van arrangeren maakt Grainger van het Amerikaanse kinderliedje ‘Doo-dah’ een indrukwekkend en origineel concertstuk.